Godziny, w których pracownik jest zobowiązany do świadczenia pracy. Prawo UE ustala maksymalnie 48 godzin pracy tygodniowo, wliczając nadgodziny.

Kwota dochodu podlegająca opodatkowaniu po zastosowaniu potrąceń i ulg. Podstawa do obliczania podatku dochodowego.

Prawodawstwo UE ograniczające czas pracy do maksymalnie 48 godzin tygodniowo, uśredniając w okresie referencyjnym, zapewniając minimalne okresy odpoczynku.

Rzeczywisty procent dochodu zapłacony w podatkach, obliczony przez podzielenie całkowitej kwoty zapłaconego podatku przez całkowity dochód podlegający opodatkowaniu. Często niższa niż krańcowa stawka podatkowa.

Świadczenie emerytalne wypłacane pracownikom, którzy wpłacali składki do systemu emerytalnego przez całe życie zawodowe. Kraje UE mają różne systemy emerytalne.

Godziny pracy świadczone ponad normalny, umowny lub ustawowy czas pracy. Wiele krajów UE wymaga dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.

Oficjalny nadzór nad miejscami pracy w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa pracy, przepisami dotyczącymi zdrowia i bezpieczeństwa oraz standardami warunków pracy.

Zbiór przepisów prawnych regulujących stosunki pracy w danym kraju, w tym prawa i obowiązki pracodawców i pracowników.

Stawka podatku mająca zastosowanie do ostatniej jednostki uzyskanego dochodu. W progresywnych systemach podatkowych wyższe dochody są opodatkowane wyższą stawką krańcową.

Zbiór polityk i programów mających na celu zmniejszenie ubóstwa i podatności na zagrożenia poprzez promowanie efektywnych rynków pracy, zmniejszanie narażenia ludzi na ryzyko.

Wypłata dla pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy, zazwyczaj obliczana na podstawie stażu pracy i wysokości ostatniego wynagrodzenia.

Rekompensata wypłacana pracownikowi za szkody lub straty, np. w przypadku rozwiązania umowy przez pracodawcę bez zachowania odpowiednich procedur.

Obowiązkowe okresy, w których pracownicy nie mogą świadczyć pracy. Prawo UE wymaga co najmniej 11 kolejnych godzin odpoczynku w ciągu 24 godzin.

Okres próbny na początku zatrudnienia, w czasie którego każda ze stron może łatwiej rozwiązać umowę, zazwyczaj z krótszym okresem wypowiedzenia.

Długość okresu, jaki pracownik lub pracodawca musi zachować przed rozwiązaniem umowy o pracę. Długość różni się w zależności od kraju, rodzaju umowy i stażu pracy.

Dokument dostarczany przez pracodawcę pracownikowi, przedstawiający rozliczenie zarobków i potrąceń za okres wypłaty. Wymagany przez prawo w większości krajów UE.

Najniższe wynagrodzenie godzinowe, dzienne lub miesięczne, które pracodawcy mogą legalnie płacić pracownikom. W UE każde państwo członkowskie ustala własną płacę minimalną.

Podatek nakładany przez rządy na dochody generowane przez przedsiębiorstwa i osoby fizyczne w ich jurysdykcji. W UE stawki i progi podatku dochodowego różnią się w zależności od kraju.

Przepisy podatkowe, które mają zastosowanie do osób uzyskujących dochody w kraju, w którym nie mieszkają. Często stosuje się różne stawki i zasady niż dla rezydentów.

Zatrudnienie, w którym pracownik świadczy pracę przez mniej godzin niż pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Prawo UE zakazuje dyskryminacji pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin.

Pracownik wysłany przez swojego pracodawcę w celu świadczenia usług w innym państwie członkowskim UE na zasadzie tymczasowej.

Osoba, która pracuje w jednym państwie członkowskim UE, a zamieszkuje w innym, regularnie przekraczając granicę. Znany również jako pracownik przygraniczny.

Przedział dochodów, który jest opodatkowany określoną stawką w progresywnym systemie podatkowym. Dochody mieszczące się w każdym progu są opodatkowane stawką tego progu.

Maksymalna liczba dni w roku, przez którą pracownik transgraniczny może wykonywać telepracę ze swojego kraju zamieszkania bez zmiany statusu podatkowego lub ubezpieczenia społecznego.

Grupa przedstawicieli pracowników w przedsiębiorstwie, która konsultuje się z kierownictwem w sprawach dotyczących pracowników. W wielu krajach UE wymagana w firmach powyżej określonych progów wielkości.

Zwolnienie z pracy z powodu konieczności zmniejszenia liczby pracowników przez pracodawcę, zazwyczaj z przyczyn ekonomicznych lub strukturalnych, a nie z powodu zachowania pracownika.

Zasada, zgodnie z którą mężczyźni i kobiety powinni otrzymywać takie samo wynagrodzenie za tę samą pracę lub pracę o równej wartości. Zasady te są ugruntowane w prawie UE od Traktatu Rzymskiego.

Regularne wpłaty do funduszu emerytalnego przez pracowników, pracodawców lub obie strony w celu gromadzenia oszczędności na emeryturę. Stawki składek różnią się w zależności od kraju.

Obowiązkowe płatności dokonywane przez pracowników i pracodawców na finansowanie systemów ochrony socjalnej, w tym emerytur, opieki zdrowotnej i zasiłków dla bezrobotnych.

Płatności dokonywane przez pracodawców, oprócz wynagrodzeń pracowników, na finansowanie systemów ochrony socjalnej. Stanowią znaczący dodatkowy koszt zatrudnienia.

Stała kwota, którą można odliczyć od dochodu brutto przed obliczeniem podatku dochodowego, reprezentująca typowe wydatki związane z pracą.

Oficjalne święto, w które pracownicy są zazwyczaj uprawnieni do płatnego dnia wolnego od pracy. Liczba świąt ustawowo wolnych od pracy różni się w poszczególnych krajach UE.

Forma organizacji pracy, w której pracownicy wykonują pracę poza siedzibą pracodawcy, zazwyczaj z domu, korzystając z narzędzi cyfrowych.

Pokrycie kosztów leczenia. W wielu krajach UE obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne jest finansowane ze składek na ubezpieczenia społeczne.

Pisana umowa wynegocjowana w drodze rokowań zbiorowych między pracodawcą a związkiem zawodowym reprezentującym pracowników, obejmująca płace, godziny pracy i warunki pracy.

Zmniejszenie podatku lub ulga podatkowa dostępna dla podatników, którzy finansowo wspierają osoby pozostające na ich utrzymaniu, takie jak dzieci lub starsi krewni.

Otwarta umowa o pracę bez ustalonej daty zakończenia, oferująca większą stabilność zatrudnienia i zazwyczaj silniejszą ochronę prawną dla pracownika.

Umowa o pracę z określoną datą zakończenia lub związana z wykonaniem określonego zadania, w przeciwieństwie do otwartej umowy na czas nieokreślony.

Prawnie wiążąca umowa między pracodawcą a pracownikiem, określająca warunki zatrudnienia.

Okres nieobecności w pracy udzielany matce przed i po urodzeniu dziecka. Prawo UE gwarantuje minimum 14 tygodni urlopu macierzyńskiego.

Okres nieobecności w pracy udzielany ojcu lub drugiemu rodzicowi po urodzeniu lub adopcji dziecka.

Okres nieobecności w pracy dostępny dla rodziców w celu opieki nad małym dzieckiem. Prawo UE przewiduje minimum 4 miesiące urlopu rodzicielskiego na rodzica.

Płatny czas wolny od pracy udzielany pracownikom każdego roku. Prawo UE wymaga minimum 4 tygodni płatnego urlopu rocznie dla wszystkich pracowników.

Podatek od towarów i usług – podatek konsumpcyjny nakładany na towary i usługi na każdym etapie produkcji lub dystrybucji. UE wymaga minimalnej standardowej stawki VAT wynoszącej 15%.

Całkowita kwota wynagrodzenia przed odjęciem wszelkich potrąceń, takich jak podatek dochodowy, składki na ubezpieczenia społeczne lub składki emerytalne.

Kwota wynagrodzenia, którą pracownik faktycznie otrzymuje po odjęciu wszystkich potrąceń, w tym podatku dochodowego i składek na ubezpieczenia społeczne, od wynagrodzenia brutto.

Rozwiązanie umowy pracownika przez pracodawcę. Prawo UE i przepisy krajowe zapewniają różne zabezpieczenia przed nieuzasadnionym lub bezprawnym wypowiedzeniem umowy.

Wsparcie finansowe udzielane pracownikom, którzy mimowolnie stracili pracę. Kryteria kwalifikacji i kwoty różnią się w zależności od kraju.

Organizacja pracowników, która zbiorowo negocjuje z pracodawcami w sprawie płac, warunków pracy i innych warunków zatrudnienia.

Płatny lub niepłatny czas wolny od pracy z powodu choroby lub urazu. Zasady znacznie różnią się w poszczególnych państwach członkowskich UE.